Ήταν το όνειρο μου

0

Γράφει ο Γρηγόρης Μπακλώρης

Wanna be on top

Αν και δεν με ενθουσιάζει να γίνομαι κριτής ή κλασσικός νεοέλληνας δικαστής, οφείλω να ομολογήσω ότι η φράση “ήταν το όνειρο μου να γίνω μοντέλο ή διάσημη”, μου προκαλεί άφθονο οίκτο. Πριν με κατηγορήσεις για μισογυνισμό ή δεν ξέρω τι άλλο, ομολογώ ότι το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες.

Καλώς ή κακώς, η τηλεόραση έχει τη μαγική ικανότητα να σε ανεβάζει ψηλά και μέσα σε λίγα λεπτά να σε εξαφανίζει και να εμφανίζει μια καινούρια καρικατούρα. Στο συγκεκριμένο προϊόν που “χτυπάει” ρεκόρ τηλεθέασης καθημερινά (GNTM), δεν μπορώ να μην αναφερθώ για τον τρόπο που διαχειρίζονται τις περσόνες αυτών των κοριτσιών. Έχει δημιουργηθεί ένα πανέξυπνο concept γύρω από το τηλεπαιχνίδι, καθώς αναπαράγεται από τις πρωινές – μεσημεριανές εκπομπές η εκάστοτε “στημένη” (προφανώς) ή “μαγειρεμένη” (να είναι καλά το μοντάζ) κόντρα. Οι εταιρείες προφανώς και διαφημίζονται και οι διαγωνιζόμενες αρνούνται ή εθελοτυφλούν να αντιληφθούν, ότι έχουν γίνει οι ίδιες προϊόν μέσα στο προϊόν. “Ήρθα στο gntm γιατί ήταν το όνειρο μου”. Δηλαδή, πέρασα στο Πανεπιστήμιο, αλλά μέσα μου ήθελα να κάνω μπάνιο μπροστά από τη Σταδίου. “Πόσους ακόλουθους έχεις στο instagram”, ρωτάει συνεχώς η κριτική επιτροπή. Είναι ξεκάθαρα ένα καλούπι ανήθικου διλλήματος, που ταυτόχρονα είναι win – win για τα social media και την τηλεόραση. Κάποτε ο Πανούσης είχε πει πως “στη νέα τάξη πραγμάτων, εμείς θα είμαστε τα πράγματα”. Αναρωτιέμαι πόσο απέχει από την αλήθεια αυτή η φράση; Άραγε συμφωνούμε και εμείς οι ίδιοι ως κοινωνία να γίνουμε προιόντα και να ταυτιζόμαστε με τηλεοπτικές περσόνες;

 Χειραγώγηση του νου

Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο το The Crowd: A study of the popular mind του Gustave Le Bon. Αξίζει να το διαβάσει κανείς και να καταλάβει πως χειραγωγούνται οι μάζες, με ποιόν τρόπο ασυνείδητα παρασύρονται στο ρεύμα που τους επιβάλλεται. Η αρχή του κακού έγινε με το Survivor, όπου πέτυχαν προφανώς τα  μεγάλα μυαλά του marketing να φτιάξουν χαρακτήρες. Που να ήξερε ο Ennio Morricone πως το ξακουστό The GOOD, the Bad and the Ugly, θα ήταν το σημερινό “πούλα χριστιανοσύνη”, “πούλα αλητεία”, “πούλα κόμπλεξ”. Αυτό το τρίπτυχο εξιτάρει τον Έλληνα και τον κρατάει δέσμιο του καναπέ. Το επαναλαμβάνω, δεν κρίνω με σκοπό να δείξω την αγιοσύνη μου ή να διαχωρίσω τη θέση μου απέναντι στο προϊόν που παρακολουθεί όλη η χώρα. Εκφράζω την άποψη, ότι τα πρότυπα που παρουσιάζονται είναι τα χείριστα για μια νεολαία που συνεχώς μεταναστεύει στο εξωτερικό για κάτι καλύτερο. Οπότε όσοι μένουν πίσω και παλεύουν με τους φόβους και τα όνειρα τους στην Ελλάδα, πρέπει να ανεχτούν την κλισέ φράση “ήταν το όνειρο μου”.

Γιατί επιμένουν τόσο έντονα να μας πείσουν ότι αυτό είναι το όνειρο μιας ολόκληρης γενιάς;

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.