Ειρηνικός | Το πόκερ μόλις άρχισε με ισχυρότατο παίκτη τη Γαλλία

0

Και γιατί παρακαλώ να μην μουτρώσει ο πρεζιντάν Μακρόν που τα συμφωνήσανε πίσω από την πλάτη του οι AUKUS (Αυστραλοί, Βρετανοί, Αμερικάνοι) στην «αμυντική» συμφωνία του Ειρηνικού; Φυσικά και θα θυμώσει. Μισό εκατομμύριο και πλέον συμπατριώτες του μένουν στην περιοχή.

Δεν θυμώνει μόνο ο Γάλλος πρόεδρος επειδή θα του ξεμείνουν τα πυρηνικά υποβρύχια που έψηνε να πουλήσει στην Αυστραλία. Τη Γαλλία υπερασπίζεται. Τη Γαλλία που βρίσκεται με στον Ειρηνικό, αλλά είναι Γαλλία.

Ρίξτε μια ματιά στο χάρτη: Δίνει την απάντηση.

Η Γαλλία είναι η μοναδική αποικιακή μεγάλη δύναμη που κράτησε υπό τη σκέπη της και τα εδάφη εκείνα που θα μπορούσαν (και λόγω πληθυσμού, και οικονομίας) να πορευτούν μόνα τους, ως ανεξάρτητα κράτη. Μαζί με την Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα στην Καραϊβική, μαζί με τη Ρεϊνιόν στον Ινδικό, κρατάει σαν δικά της και τα εδάφη της Γαλλικής Πολυνησίας και της Νέας Καληδονίας στον Ειρηνικό.

Σημείωση: Γαλλικό έδαφος είναι και η περιοχή Ουώλις και Φουτούνα, ένα «υπερπόντιο διαμέρισμα» που εξαρτιόταν διοικητικά από τη Νέα Καληδονία και αυτονομήθηκε το 1961, αλλά λόγω περιορισμένης έκτασης, πληθυσμού (11.000 κάτοικοι μόνο) και οικονομίας θα ήταν πολύ δύσκολο να επιβιώσει ως ανεξάρτητο κράτος.

Μαζί η Νέα Καληδονία και η Γαλλική Πολυνησία έχουν 550.000 κατοίκους. Που είναι Γάλλοι πολίτες με τα όλα τους, φορολογούνται, ψηφίζουν για το γαλλικό κοινοβούλιο και για τον πρόεδρο της Γαλλίας. Δεν τους εγκαταλείπεις έτσι αυτούς.

Οι άλλοι γεροί αποικιοκράτες της περιοχής, οι Βρετανοί, αποφάσισαν να τα μαζέψουν και να φύγουν απ’ όλα τα νησιά (και νησάκια) που είχαν υπό την κατοχή τους. Ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1960 (με Ναούρου το 1968 και Φίτζι το 1970) κι έμειναν τώρα μόνο με το Πίτκαιρν, ένα νησάκι με 50 μόνο κατοίκους (κάποιοι εκ των οποίων είναι απόγονοι του Φλέτσερ Κρίστιαν και των άλλων που πρωταγωνίστησαν στην «Ανταρσία του Μπάουντι»!).

Κάποια άλλα εδάφη τα «πάσαραν» στα ξαδέλφια τους της περιοχής, τους Αυστραλούς και τους Νεοζηλανδούς. Οι οποίοι έδωσαν ανεξαρτησία σε όποιον το ζήτησε και δεν αρνούνται να το συζητήσουν με όποιον τη ζητήσει. Κρατάνε μόνο τα οικονομικά αδύναμα νησιά, που εξαρτώνται άμεσα από τη «βοήθεια»…

Περιττό, βέβαια, να πούμε ότι η επιρροή Βρετανών και Αυστραλο-Νεοζηλανδών στα εδάφη αυτά είναι εξαιρετικά μεγάλη. Τυπικά, μέχρι και η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία αναγνωρίζουν την Ελισάβετ ως κεφαλή του κράτους τους! Κι άλλες τρεις χώρες (Παπούα Νέα Γουινέα, Νησιά Σολομώντα, Τουβαλού) κάνουν το ίδιο. Και τα δύο βασίλεια της περιοχής, η Τόνγκα και η Σαμόα, επικαλούνται σχέσεις αιώνων με το βρετανικό στέμμα.

Όσο για τον βόρειο Ειρηνικό, εκεί έκαναν κουμάντο οι ΗΠΑ. Οι οποίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πήραν την «κηδεμονία» εδαφών που βρέθηκαν υπό ιαπωνική επιρροή (και κατοχή) το προηγούμενο διάστημα. Μετά από 30 χρόνια τα μάζεψαν απ’ όπου μπορούσαν. Έτσι έγιναν ανεξάρτητα τα Νησιά Μάρσαλ (1979), οι Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας (1979) και το Παλάου (1994). Μόνο από τη (ανατολική, νυν Αμερικάνικη) Σαμόα δεν έφυγαν, γιατί τους κράτησαν οι ντόπιοι.

Οι ΗΠΑ από επιλογή κράτησαν μόνο τις Μαριάνες (για να ελέγχουν το δρόμο προς την Ιαπωνία) και το Γκουάμ (που ανήκει επίσης στο σύμπλεγμα των Μαριάνων, αλλά διοικείται αυτόνομα, λόγω της τεράστιας αμερικανικής ναυτικής βάσης του).

Εννοείται, επίσης, ότι η αμερικάνικη επιρροή στα κρατίδια αυτά είναι ισχυρότατη.

Η γαλλική αυτή επιμονή δεν εφαρμόζεται χωρίς αντιρρήσεις. Και στη Γαλλική Πολυνησία, αλλά κυρίως στη Νέα Καληδονία, υπάρχουν ισχυρά και πολύ φασαριόζικα αυτονομιστικά κινήματα. Ο ηγέτης των αυτονομιστών της Γαλλικής Πολυνησίας, ο Όσκαρ Τεμάρου, έγινε μέχρι και πρόεδρος της περιοχής το 2007. Αλλά δεν τόλμησε να θέσει το ερώτημα με δημοψήφισμα στους συμπατριώτες του, επειδή όλες οι δημοσκοπήσεις επί του θέματος τον έφερναν πίσω, με διαφορά.

Στη Νέα Καληδονία δε, οι γηγενείς Κανάκ που θέλουν ανεξαρτησία είναι λιγότεροι από τους απόγονους των Γάλλων και τους μιγάδες (οι οποίοι αποκαλούνται Καλντός). Έφεραν το θέμα της ανεξαρτησίας αρκετές φορές σε δημοψήφισμα (ειδικά τα τελευταία χρόνια), αλλά όλες απορρίφθηκε. Βεβαίως, με διαφορά που βαίνει μειούμενη. Το ποσοστό εκείνων που θέλουν να παραμείνουν γαλλική κτήση ήταν 56,7% στο δημοψήφισμα του 2018, έπεσε στο 53,4% το 2020. Η τρίτη (και φαρμακερή;) είναι σε… 80 μέρες, στις 12 Δεκεμβρίου 2021.

Τα διάσπαρτα αυτά νησάκια, εκτός Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, οικονομικά δεν λένε σχεδόν τίποτα. Γεωπολιτικά, όμως, ελέγχουν μια θαλάσσια περιοχή, η οποία μπορεί να χωρέσει ΟΛΗ τη χερσαία έκταση της γης! Αβύθιστα αεροπλανοφόρα, που λέμε.

Στα οποία «αεροπλανοφόρα» οι Κινέζοι προσπαθούν να βάλουν (οικονομικό και «μεταναστευτικό») πόδι πολλά χρόνια τώρα. Είτε με «οικονομική βοήθεια», είτε με αγορά διαβατηρίων και βίζας, είτε με εμπορικές συμφωνίες.

Ένα από τα τελευταία χρονικά «καμπανάκια» ήταν η «κωλοτούμπα» των Νησιών Σολομώντα το 2019. Η κυβέρνηση του συγκεκριμένου κράτους ήταν από τις λίγες που αναγνώριζε την Ταϊβάν και όχι την κομουνιστική Κίνα, με αντίτιμο βέβαια «οικονομική βοήθεια», κυρίως σε φορτία ρυζιού. Οι Κινέζοι επί χρόνια έβαζαν οικονομικό πόδι, έτσι που από το 2009 και μετά περισσότερες από τις μισές εξαγωγές των Σολομώντιων κατέληγαν στην Κίνα!

Έτσι, λοιπόν, στις 16 Σεπτεμβρίου 2019 τα Νησιά Σολομώντα ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις με την Δημοκρατία της Κίνας (όπως είναι το «επίσημο» όνομα της Ταϊβάν) και συνάπτουν με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας!

Αυτό προκάλεσε διαμάχες που έφτασαν τη χώρα στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου. Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε για «λαδώματα», ο κυβερνήτης της επαρχίας Μαλαϊτα δήλωσε ότι… συνεχίζει να αναγνωρίζει την Ταϊβάν και έλαβε, σαν ευχαριστία από τους Ταϊβανέζους, το δωρεάν φορτίο ρυζιού που του αναλογούσε!

Τέλος πάντων, ο Ειρηνικός και η (οικονομική προς ώρας) εκστρατεία κατάληψης των Κινέζων είναι πολύ ευαίσθητη περιοχή για να μένουν απ’ έξω οι Γάλλοι. Ένας ισχυρότατος παίκτης, που σίγουρα έχει κάποια χαρτιά να παίξει. Το πόκερ μόλις άρχισε…

Argirios Pagartanis