Η παραγωγή και φορολόγηση της ινδικής κάνναβης στην Ελλάδα μετά το 1821

0

Με αφορμή την εξέταση της απελευθέρωσης της ινδικής κάνναβης για φαρμακευτική χρήση, ανατρέξαμε σε αρχεία του παρελθόντος που αφορούν τον τρόπο παραγωγής αλλά και τη φορολόγηση της ινδικής κάνναβης στην Ελλάδα μετά την επανάσταση του 1821.

Μετά την Επανάσταση του 1821, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομίας στηρίχθηκε στην αγροτική παραγωγή. Πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε η παραγωγή καπνού, που μέχρι το 1912 εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό και έφτασε τους 12.000 τόνους.

Δίπλα στον καπνό, σε μερικές περιοχές της Πελοποννήσου, ιδίως από το 1840 και μετά, οι κάτοικοι έβαλαν σε προτεραιότητα την παραγωγή ινδικής κάνναβης. Μαλιστα, τους τρόπους καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, δίδαξαν σε αγρότες του Δήμου Ορχομενού Μαντινείας μετανάστες από την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Ανατολή.

Σύμφωνα με στοιχεία της εποχής, το 1904 η παραγωγή χασίς στη Μαντινεία έφτανε τις 5.000.000 οκάδες. Η μεγαλύτερη ποσότητα εξαγόταν στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή. Υπήρχαν δύο ποικιλίες. Κάνναβι και ινδικό κάνναβι και μάλιστα πολύ γρήγορα, λόγω της ποιότητάς τους έφτασαν να θεωρούνται από τα καλύτερα του κόσμου.

Όμως μετά από πιέσεις των Αιγυπτίων (και αγγλικό δάκτυλο), το 1906 η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία για την απαγόρευση εξαγωγής της Ινδικής Κάνναβης στην χώρα του Νείλου.

Όπως αναφέρεται στο σχετικό ΦΕΚ.

Στο νόμο 3123/1906 ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ στις 15 Ιουνίου του 1906 τα άρθρα 11 και 12 προέβλεπαν την σχετική απαγόρευση εξαγωγής στην Αίγυπτο, αλλά και την κατάθεση εγγύησης για την εξαγωγή σε άλλα κράτη.

Με τον ίδιο νόμο προβλεπόταν η επιβολή φόρου 8 δραχμών ανά στρέμμα. Για τον προσδιορισμό του, οι παραγωγοί κάνναβης έπρεπε να δηλώσουν στις τοπικές αρχές τα στοιχεία τους, τον αριθμό στρεμμάτων που καλλιεργούσαν και την τοποθεσία. Για τις εκπρόθεσμες δηλώσεις υπήρχε το σχετικό πρόστιμο.

Πάντως, πολλοί Έλληνες βουλευτές διαφώνησαν έντονα και αυτό φαίνεται από τα παρακάτω.

 

 

Οι περισσότεροι σίγουρα δεν το γνωρίζουν αλλά μία από τις μέριμνες της συνθήκης των Βερσαλλιών που υπογράφτηκε το 1919, ήταν να καταργηθεί η καλλιέργεια χασίς λόγω εθισμού κι επιβλαβών επιπτώσεων στην υγεία. Ακολούθησε ένα χρόνο μετά η ψήφιση του νόνου 2107 “Περί απαγορεύσεως της καλλιέργειας της εμπορίας και της καταναλώσεων Ινδικής καννάβεως (χασίς)”

Έτσι, απαγορεύθηκε η καλλιέργεια, η εμπορία και η κατανάλωση ινδικής καννάβεως και ως συνέπεια, καταργήθηκε η φορολογία της.

Όμως, το οικονομικό πλήγμα ήταν μεγάλο και 4 χρόνια μετά, με το νόμο 3070, μετατέθηκε η ισχύς των διατάξεων του νόμου 2107 που επέβαλαν την απαγόρευση κάθε δικαιοπραξίας σχετικής με την ινδική Κάνναβη. Ο νόμος επίσης προέβλεπε την συνέχιση της ισχύς του φόρου μέχρι και την 1η Ιανουαρίου 1926.

Πηγή: https://www.taxheaven.gr/news/39977/h-forologia-ths-indikhs-kannabhs-en-etei-1906-kai-h-epidrash-ths-stoy