«Όπου υπάρχουν άνθρωποι»- Το ντοκιμαντέρ του Ν. Μεγγρέλη για τα 30 χρόνια των «Γιατρών του Κόσμου»

0

Πότε τελικά είναι πιο ευχαριστημένος ο άνθρωπος; Όταν δίνει ή όταν παίρνει;»… «Δεν είναι αρκετό να σώσεις απλώς μια ζωή χωρίς να εξετάσεις τις αιτίες που προκάλεσαν τον πόλεμο, την καταστροφή. Πρέπει να υψώνεις τη φωνή σου σ’αυτά που προκαλούν τη δυστυχία. Είναι σημαντική ειδοποιός διαφορά από άλλα ανάλογα κινήματα»… «Με την ένταξη στους “Γιατρούς του Κόσμου” μπήκα βαθειά στο ιερό παιγνίδι του δούναι. Έμαθα πως …ό,τι και να γίνει, η ζωή συνεχίζεται και ο άνθρωπος -εμείς- είναι νομοτελειακά μέρος αυτής της εξέλιξης»… «Με το που φτάσαμε -νύχτα ήταν- στην Αϊτή (Ιανουάριος 2010 -σεισμός- 300.000 νεκροί) μας έφεραν μια ετοιμόγεννη. Ανάμεσα σε σορούς χιλιάδων ανθρώπων γεννήθηκε ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Φυσιολογικά… Σε μια χώρα που πέθαινε, ξεπετάχτηκε μια ζωή. Το βαφτίσαμε εμείς. Το ονομάσαμε Ελπίδα…» (μιλούν στην κάμερα γιατροί αλλά και…ένας σκηνοθέτης, ένας φωτογράφος, μια μαία, ο ιδρυτής των «Γιατρών του Κόσμου», ένας ηλεκτρολόγος κ.ά).

Αϊτή, Σουδάν, Σουμάτρα, Βαγδάτη, Ινδία, Τουρκία, Σομαλία, Κουρδιστάν, Ιράκ, Λίβανος, Ειδομένη, Μόρια, Χίος… «Όπου υπάρχουν άνθρωποι» – 30 χρόνια Γιατροί του Κόσμου.

Η ταινία «Όπου υπάρχουν άνθρωποι», διάρκειας 71 λεπτών, του Νίκου Μεγγρέλη είναι μία από τις 77 του ελληνικού τμήματος και τις 217 συνολικά, και συμμετέχει στην ενότητα «Ανοιχτοί Ορίζοντες» του 22ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού διεξάγεται ηλεκτρονικά.

«…Στη δεκαετία του ‘70, οι μεγάλες ανθρωπιστικές κρίσεις είχαν πάψει πια να είναι αντικείμενο της διπλωματίας και μπήκαν (χάρη στην τηλεόραση) στα σαλόνια των καθησυχασμένων ανθρώπων», «λέει» το εισαγωγικό σπικάζ στο ντοκιμαντέρ «Όπου υπάρχουν άνθρωποι».