Μόρια: Συγκλονιστικό οδοιπορικό του MyDimosio έξω από τη δομή (βίντεο)

0

Μόρια, Φεβρουάριος 2020. Το MyDimosio επιστρέφει στους δρόμους της ντροπής, εδώ που κάποιοι θεωρούν ότι  η ζωή δεν έχει καμιά αξία. Εκτός της επίσημης δομής, ο φακός μας καταγράφει συγκλονιστικές εικόνες.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μας δίνουν καμιά σημασία, έχουν να σκεφτούν την επιβίωση για ακόμα μια μέρα. Για τα παιδικά μάτια όμως είμαστε η ευκαιρία για λίγο παιχνίδι. Τη μια στιγμή παίζουν κρυφτό με την κάμερα και την άλλη ποζάρουν σαν να μην έχουν ζήσει τις κακουχίες της μετανάστευσης και να βρίσκονται στην όμορφη αυλή του σπιτιού πίσω στην πατρίδα τους. Όμως οι άθλιες συνθήκες είναι εκεί, παντού γύρω τους. Εκεί που ο φακός μας συναντά τα μάτια τους, η κάμερα γίνεται βαριά, ασήκωτη, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε…

Το οδοιπορικό μας συνεχίζεται καταγράφοντας εικόνες περιμετρικά της δομής. Κάποιος έχει σκαρφαλώσει στον φράκτη για μια συνηθισμένη δουλειά: να τραβήξει ακόμα ένα καλώδιο από τη δομή προς τις παράγκες και τις σκηνές έξω από αυτή. Στη διαδρομή μας μετράμε αμέτρητα καλώδια να περνάνε πάνω από το περιμετρικό σοκάκι και να πηγαίνουν προς πάσα κατεύθυνση. Η ανάγκη για μια σταγόνα πολιτισμού εξαλείφει το φόβο για τον κίνδυνο που φέρνουν μαζί τους αυτά τα καλώδια. Εύκολα μπορούν να αποβούν μοιραία για τα παιδιά που παίζουν ή να ξεκινήσουν μια καταστροφική φωτιά. Δε φαίνεται όμως αυτό να απασχολεί κανέναν.

Προχωράμε στα ενδότερα του εξωτερικού καταυλισμού ακολουθώντας τα στενά δρομάκια. Άντρες και γυναίκες προσπαθούν να ανάψουν φωτιά για λίγη ώρα ζεστασιάς ή να μαγειρέψουν ότι πήραν από την αγορά του περιμετρικού δρόμου. Τα ξύλα είναι φυσικά η μόνη καύσιμη ύλη για όλα αυτά. Και είναι άφθονα, με τον λόφο να έχει κυριολεκτικά αποψιλωθεί! Δεν υπάρχει πια ούτε κλαρί σε κοντινή απόσταση αφού τα πάντα κόβονται για να χρησιμοποιηθούν στη φωτιά. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της απόγνωσης.

Μετά από πολλή ώρα, έχοντας γεμίσει τη μηχανή μας με εικόνες ντροπής από ένα σημείο που ο πολιτισμός και η ανθρωπιά έχουν σταματήσει, αφήσαμε τα παραπήγματα και τα λασπωμένα σοκάκια για να επιστρέψουμε στη Μυτιλήνη. Όμως εκείνα τα παιδικά μάτια μας ακολουθούν…